هذلولی

جنس لطیف از نظر معلمین!

بابک — Tue, 28 Sep 2010 13:54:51 +0000

سالنامه توفیق 1349

دسته‌بندی شده در: یادداشت های قبلی

به لطف احمدی نژاد،نمایش نواخته شدن آلات موسیقی در سیمای جمهوری اسلامی از حرمت افتاد.

بابک — Sun, 07 Jun 2009 18:07:58 +0000

امشب در فیلم مستند احمدی نژاد نوازندگانی در حال اجرای برنامه نشان داده شدند. البته این بار مثل همیشه دوربین به گل و بته های اطراف شان زوم نکرده بود و این آلات و نواخته شدنشان را کاملاً نشان داد. البته ترک برداشتن این تابو را باید به فال نیک گرفت حتی اگر مسببش احمدی نژاد باشد.

خمیر مایه استاد شیشه گر سنگ است /// عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد

البته این از سیمای جمهوری اسلامی کار غیر منتظره ای نبود. سیمای جمهوری اسلامی ثابت کرده که در مواقع لازم برای حمایت از جریان مورد علاقه اش هر کاری را لازم و مفید بداند ، انجام می دهد و از احدی هم ابایی ندارد؛لازم باشد آلت تناسلی هم نمایش می دهد، آلت موسیقی که جای خود دارد! (فیلم کنفرانس برلین یادمان هست!)

نوشته شده در یادداشت های قبلی Tagged: آلت موسیقی, آلت تناسلی, احمدی نژاد, سیمای جمهوری اسلامی

ضربه اساسی احمدی نژاد به آبروی نظام جمهوری اسلامی و بنیانگذارانش

بابک — Thu, 04 Jun 2009 07:54:37 +0000

تاریخی بود و شگفت انگیز! ماجرای مناظره را می گویم، از احمدی نژاد سخن می گویم!. احدی نمی توانست به این قدرت و به شکل مستند بنیانگذاران نظام را بی آبرو کند. احمدی نژاد تمام تلاش خود را برای بی اعنباری عملکرد گذشته و عقبه نظام کرد و در این راستا به موفقیت رسید. شاید چنین قصدی نداشت، اما برای افرادی چون او همواره هدف وسیله را توجیه می کند!.
دشمنان نظام ولایت فقیه از شادی در پوست نمی گنجیدند زمانی مشاهده کردند رییس دولت جمهوری اسلامی چطور دوره ای را که کشور توسط نفوذ کامل و نظارت مستقیم شخص آیت الله خمینی اداره می شد را زیر سوال برد و طوری به موسوی حمله کرد که بیشتر خسارت آن به طور محسوس به آیت الله خمینی وارد می شد.
گویی ایشان خبر نداشت که تحت رهبری کاریزماتیک و جذبه مثال زدنی آیت الله خمینی امثال مهندس موسوی عملاً هیچ کاره بودند وقدرت خاصی نداشتند و هر چه بود خود آیت الله و نظرات برنده اش بود.
آیا نقد عملکرد دوران نخست وزیری میر حسین موسوی در آن دوران بی توجه به نقش بارز امام خمینی در امور حکومتی ، می تواند نقد سالمی باشد؟
علاقه واعتماد آیت الله خمینی به میر حسین مساله ای نیست که قابل کتمان باشد! آیا فهم و شعور سیاسی آیت الله خمینی این مقدار نازل بود و نظارتش به آن حد ضعیف بود که ایراداتی که امروز احمدی نژاد می بیند را آن موقع نمی دید و کماکان به موسوی علاقه مند بود وبه او اعتماد داشت؟.
این حمله احمدی نژاد بی شک بیشتر به تخریب چهره آیت الله خمینی منجر می شود تا هر کس دیگر!. به سختی می شد تصور کرد روزی فردی مثل احمدی نژاد یافت شود و این طور سابقه امام خمینی را به چالش بکشد!.
همچنین در مورد هاشمی رفسنجانی. اگر از شما سوال کنند که پنج تن از بانیان نظام جمهوری اسلامی را نام ببرید؛ آیا شما قادر خواهید بود نام هاشمی رفسنجانی را بر زبان نیاورید؟
سوابق و خدمات رفسنجانی برای استقرار و استمرار نظام جمهوری اسلامی قابل اغماض نیست. او عملاً دست راست آیت الله خمینی در سالهای رهبریش بود و پست هایی به مراتب مهم تر و حساس تر از رهبر فعلی داشت و اگر سیادت داشت چه بسا او امروز رهبر جمهوری اسلامی بود.
حال احمدی نژاد با تمام قوا به جان حیثیت این پایه ی جمهوری اسلامی و یارغار امام خمینی افتاده و دزد و مفسدش می خواند.
بی شک هیچ اپوزیسیونی به این طرز و در برابر ده ها میلیون مخاطب نمی توانست نظام جمهوری اسلامی و پایه گذارش و یاران نزدیکش را در چشم خلق الله تا این حد رسوا و بی آبرو کند!.
دزد و مفسد خوانده شدن هاشمی ها و ناطق نوری ها و سایرین بهترین هدیه ی احمدی نژاد برای توده ی دل چرکین ملت ناراضی و لذیذ ترین خوراک برای مخالفان تفکر ولایت فقیه بود.
آری! احمدی نژاد با اره و تیشه به جان شاخه ای افتاده که خود برآن نشسته و مشغول سوراخ کردن قایقی است که خودش و مولایش از راکبان آن هستند. البته از موجودی چون او که گربه صفتانه به هنگام مخمصه هر شیوه ای را مجاز می داند و به هر ترفندی دست می یازد،غیر از این انتظار نمی رود. دروغگویی ، وارونه نمایی ، عوام فریبی و … ابزار دست معمول احمدی نژاد در مواجهه با انتقادات بوده و هست.
احمدی نژاد بی توجه به قوانین عرفی و شرعی، آبروی دلباختگان و بانیان نظام فعلی را اسفند بلا گردان خود کرده و آتش نطقش را برای این کار افروخته. به قول حضرت حافظ رحمت الله علیه:
جان عشاق سپند رخ خود می دانست/////آتش چهره بدین کار برافروخته بود

نوشته شده در یادداشت های قبلی Tagged: مناظره, مهندس موسوی, آیت الله خمینی, احمدی نژاد, رفسنجانی

گوشه ای از تبلیغات بسیج در نواحی پرجمعیت جنوب غرب تهران به نفع احمدی نژاد

بابک — Fri, 29 May 2009 08:18:28 +0000

عکس مربوط به مسجد ابوذر واقع در محله فلاح می باشد؛ مکانی که آیت الله خامنه ای در اثر انفجار بمب دچار آسیب های جدی شد. ایشان هر از گاهی به این مسجد سری می زنند و شاید تجدید خاطره ای می کنند!. در حال حاضر این مسجد از مراکز اصلی نیروهای بسیج شهر تهران است.

نوشته شده در یادداشت های قبلی

جگر،دل،قلوه،میرحسین!

بابک — Wed, 27 May 2009 11:43:14 +0000

جگرکی و دیزی سرای میلاد، خزانه فلاح.

نوشته شده در یادداشت های قبلی

ماجرای سربازی با شلوارک صورتي و پررویی آمریکایی!

بابک — Tue, 26 May 2009 09:30:11 +0000

توی خبرها آمده که :

« يک سرباز ارتش امريکا در افغانستان که اخيراً انتشار تصوير او در حال رزم با شلوارک کوتاه صورتي و دمپايي توجه رسانه هاي جمعي را به خود جلب کرده بود مورد تحسين وزير دفاع امريکا قرار گرفت. به گزارش رويترز، «رابرت گيتس» در سخناني با تحسين «زاچري بويد» که ظاهراً در پي حمله طالبان، فرصت پوشيدن لباس نظامي خود را پيدا نکرده بود، گفت: «مايل است ماه آينده در سفر به افغانستان با اين سرباز ملاقات کند و دستان وي را بفشارد.» وزير دفاع امريکا افزود: «هر سربازي که با پوشش شلوارک صورتي و دمپايي به جنگ طالبان برود از يک شجاعت و دلاوري ويژه برخوردار است»

انصافاً آدم می مونه چی بگه! از اینهمه وقاحت و پررویی این جماعت سیاست مدار! حالا هر جای دنیا می خوان باشن!مثل اینکه تا وقیح نباشی نمی تونی یه سیاست مدار موفق بشی! با وجدان راحت باید خالی بندی کنی و مسایل رو وارونه جلوه بدی! توی همین مملکت خودمون کاملاً می تونید این رو ببینید!

البته همون طور که توی عکس می شه دید، سر وضع اون دوتا همقطار این سرباز هم تعریفی نداره! ولی واقعاً اون که شلوارک داره آخر شلختگی و بی نظمیه!

حالا از چند زاویه میشه به این مساله نگاه کرد.

یک حالت اینکه افراد طالبان انقدر ضعیف هستند که سربازهای آمریکایی اصلاً احساس نمی کنن توی منطقه عملیاتی هستند و تشریف آوردند افغانستان عشق و حال!

حالا اینکه چرا بعد اینهمه سال با اینهمه نیرو از مناطق مختلف دنیا با انواع پیشرفته ترین تجهیزات نتونستن حریف یه مشت افغانی پابرهنه بشن معلوم نیست!. به تدریج هم نیرو اضافه می کنن و از یک طرف هم پاکستانی ها به صورت آفندی و لجستیکی کمال همکاری رو با آمریکا می کنن و خیلی از کشورهای همسایه ی افغانستان پایگاه و نفر در اختیار ناتو و امریکا قرار می دن. با اینهمه هزینه و تلفات، احتمالاً هر عاقلی می فهمه که افغانستان جایی نیست که سرباز آمریکایی بخواد در فراق بال با شرت و کرست بخوابه!.

دومین حالتی که میشه از این مساله متوجه شد، بی نظمی و عدم وجود انضباط و روحیه نظامی در بین سربازهاست. سربازی که توی منطقه جنگی و عملیاتی با « تي شرت قرمزرنگ و شلوارکي صورتي » استراحت می کنه و در کل اینطور ولنگ و واز ناقص می کنه (به قول ارتشی ها!) به درد لای جرز می خوره! البته این دیدیه که من توی دوران خدمت داشتم و الان هم بهش معتقدم وفکر هم نمی کنم کسی هم که کمی تجربه و دید نظامی داشته باشه با من زیاد مخالف باشه.

هرچند برای کسایی که تجربه نظامی گری ندارند و یا کسایی که تحت تاثیر فیلم و سینما هستند، ممکنه این قبیل اتفاقات که نشانه ضعف و بی انظباطی یک سربازه، عادی و حتی جالب و شجاعنه قلمداد بشه!

توی ادامه خبر اومده که این سرباز به والدينش گفته: «اگر رئيس جمهور اوباما من را در اين حالت مشاهده کند ممکن است شغل خود را از دست بدهم.» بله! درسته! چون خودش می دونه که چه گندی زده و آبرو و ابهت یک ارتشی رو به خطر انداخته که خیلی هم پر مدعاست! و با تبلیغات ، سربازهاش رو یکسری ابرانسان جلوه می ده، ابر انسانهایی که از پس یه مشت گرسنه بر نمیان و مثل آب خوردن زن و بچه تارو مار می کنن!.

یک حالت هم که می شه تصور کرد اینه که نیروهای طالبان به قدری توانایی نظامی و قدرت عملیات آفندی دارن که در منطفه ای که آمریکایی ها کاملاً احساس امنیت می کنن و به راحتی با شرت و کرست آفتابی می شن ، اینطور آمریکایی ها رو غافلگیر می کنن! این یعنی هیج جا برای سربازها امن نیست.

چیزی که حرص آدم رو در میاره پررویی اینهاست! وزیر دفاع آمریکا در این مورد اظهار فضل کرده که:

« من فقط درباره تاثير اين قضيه روي نيروهاي طالبان در شگفتم. فقط اين صحنه را تصور کنيد؛ يک مرد با شلوارک صورتي و دمپايي شما را در تيررس خود قرار داده است. چه ابتکار شگفت آوري در جنگ رواني!! »

یعنی مردم رو تا این حد نفهم فرض کرده!

جواب این آقای پررو فقط یک کلمه است: زپلشک!!

از توجه شما متشکرم!

نوشته شده در یادداشت های قبلی

با صدای چی؟!

بابک — Sun, 24 May 2009 07:04:18 +0000

ابتدای سخنرانی های انتخاباتی دکتر محمود احمدی نژاد در میتینگ های انتخاباتی ایشان ، که همواره با همراهی شورانگیز حضار مجلس و هواداران مخلص دکتر احمدی نژاد برگزار می شود ، بتدریج اینطور برگزار خواهد شد تا مجلس به وجد و نشاط بیاید و جوی خودمانی ، ضد دشمن و ضد امپریالیسم ایجاد شود!

احمدی نژاد: عمو زنجیر باف!

حضار مجلس : بله

احمدی نژاد: زنجیر منو بافتی؟

حضار مجلس: بله

احمدی نژاد: پشت کوه انداختی؟

حضار مجلس: بله

احمدی نژاد: محمود اومده!

حضار مجلس: چی چی آورده؟

احمدی نژاد: سیب زمینی!

حضار مجلس: چیکارش کنم؟

احمدی نژاد: حالشو ببر!

حضار مجلس: با صدای چی؟

احمدی نژاد: با صدای … (با توجه به شور و شعور حضار مجلس هماهنگ می شود!)

حضار مجلس: {فریاد صدای مناسب با بند قبل با حداکثر توان حنجره!}

احمدی نژاد: دم شما گرم!

حضار مجلس: ایول ایول ، احمدی رو ایول!

این شعر مردمی، عوام فهم ، عامه پسند، خودمانی، برآمده از مردم، تاریخی، مناسب برای 7 تا 77 سال، انعطاف پذیر و الخ می باشد. و به قول معروف «می ترکونه!»

این شعر به رغم سادگی ظاهری، متضمن بسیاری مفاهیم شریف و بند بند آن حاوی تاویلات ظریف می باشد؛ هر کس با توجه به سطح سواد و فهم و شعور ، می تواند برداشتی مناسب حال خود داشته باشد.

نوشته شده در یادداشت های قبلی

انگیزه ام از رای دادن: خلاصی از ا.ن. و دیگر هیچ!

بابک — Fri, 22 May 2009 13:40:57 +0000

بار اول و آخری که توی انتخابات شرکت کردم سال 76 بود که به خاتمی رای دادم. حالا امسال دوباره می خوام رای بدم. انگیزه ام تقریباً همونه تغییر خاصی نکرده. اون موقع از لج ناطق نوری و عده ای که می خواستن اون رای بیاره توی انتخابات شرکت کردم و به خاتمی رای دادم. حالا هم از لج ا.ن. و عده ای که می خوان اون رو به زعم خودشون، سوار خر مراد (!) بکنن، توی انتخابات شرکت خواهم کرد و به ا.ن. و حامیانش یک نـــه مجدد خواهم گفت! احتمالاً هم اسم کروبی رو روی برگ رای خواهم نوشت. تنها دلیل اینکه کروبی رو به موسوی ترجیح می دم هم اطرافیان کروبی هستن که اکثراً خار چشم حامیان و دلباختگان ا.ن. هستن! افراد مساله دار از دید حکومت! و الا خود کروبی رو که می شناسیمش! سابقه ی عملیش ، مثل موسوی، همچین آش دهن سوزی نیست!
فقط احساس بدی که نسبت به ا.ن. و حامیانش داریم من رو ترغیب می کنه که به افرادی مثل کروبی یا موسوی رای بدم.
می دونم وعده هاشون کشکه! می دونم اینها هم مثل قبلی ها تکه نانی توی سفره ی خانواده ی من و امثال من نخواهند گذاشت. می دونم یک عده ای از پای این سفره ی رنگین بلند خواهند شد و یک عده ی دیگه مجدداً پای این خان نعمت خواهند نشست و من ، مثل خیل عظیم مردم ایران به همون زندگی کم کیفیتمون ادامه خواهیم داد ، در حد تنفس و زنده بودن محض. با همون خشم و کینه و صبر و انتظار.
آقای کاندیدای اصلاح طلب عزیز! می دونم که فردا، مثل گذشته، وقتی مدتی از انتخاب شدنتون گذشت و هیچ کاری انجام ندادید،در جواب پرسشها خواهید گفت که : « می خواستیم، ولی نگذاشتند!» و یا «می خواستیم انجام دهیم، اما نشد!». ولی به رغم حمایت و پشتیبانی ملت، هرگز این جرات رو نخواهید داشت که عنوان کنید که چه کسی مانع خواست شما و ملت شد و چرا نشد که اراده ی مردم به دست شما اجرا بشه!.
راحت باشید! انتظار هیچ سورپریزی از شماها نیست! اگر انتخاب شدید بدونید و به اطلاع بقیه دوستان و همکارانتون در مجموعه حکومت هم برسونید که من و امثال من به شما رای می دهیم تا حتی الامکان از شر ا.ن. و امثالهم و این تیپ نفرات خلاص بشیم! فقط و فقط همین!
من توی این سه دهه که از عمرم گذشته نه با کسی و آرمان هاش پیمان اخوت بستم و نه با کسی و افکارش عهد بیعتی کردم که حالا بخوام با رای دادن باهاشون تجدید عهد و پیمان بکنم!
لطفاً دچار توهم نشید و برداشتهای جانبی دلبخواهی نکنید!
مفهومه؟

نوشته شده در یادداشت های قبلی Tagged: انتخابات

چشم بسته غیب گفتم!

بابک — Wed, 20 May 2009 11:26:11 +0000

اگه به اعلمی فرصت داده می شد وارد بحث های دور نهایی انتخابات ریاست جمهوری بشه ، یک جو انتقادی و سنگینی علیه وضع موجود اداره مملکت راه می انداخت که ممکن بود خیلی ها رو نگران کنه؛ این از سابقه اش و جبهه گیری های اخیرش معلوم بود.
آقای اعلمی با اون صحبت ها و اظهار نظرهاش و اون شخصیت سازش ناپذیرش اگر وارد گود انتخابات می شد نظام موجود رو به چالش می کشید . احتمال دردسر ساز شدنش و حتی رای آوردنش هم با توجه به پایگاه مردمی ای که بین ترک زبان ها داشت و دیدگاه های جدیدی که بین اکثریت مردم ایجاد می کرد وجود داشت. ولی این اجازه بهش داده نشد.
حدود دو ماه قبل توی همین وبلاگ گفتم که افراد حکومت از این همکار سابقشون زیاد دل خوشی ندارن و بهش اجازه حضور در انتخابات رو نمی دن، که از طرف یک عده به شدت مورد اعتراض واقع شد و انواع وصله ها چسبانده شد.
آیا یک نفری که به طور واضح نشون داده که پایبند به حفظ مصلحت نظام به هر قیمت نیست نباید رد صلاحیت بشه؟ و آیا پیش بینی رد صلاحیت شدن آقای اعلمی با توجه به سابقه فعالیت های ایشون و شخصیت خاص ایشون ، با اون غرور و ناسازشکاری که در وجود ایشون هست مساله بغرنجی بود؟
آیا چشم بسته غیب نگفتم؟

نوشته شده در یادداشت های قبلی Tagged: اعلمی, حفظ مصلحت نظام, رد صلاحیت

خدمت اجباری، مجازاتی به جرم ایرانی بودن

بابک — Mon, 27 Apr 2009 15:43:42 +0000

برای جنس مذکر، توی ایران به دنیا اومدن و سالم رشد کردن و بزرگ شدن یه جرمه که مجازاتش هدر رفتن دو سال از عمره! شما مجبورید یک سال و نیم از بهترین سالهای عمرتون رو در خدمت نظام قربانی کنید.
مدتی که در اون به شما به طور واضح توهین میشه، بدترین قانونها بالای سر شماست، تا وقتی زنده و تا حدودی سالمید هیچ حقی ندارید، کسی از شما حمایت نمی کنه و اگه زمینه اش رو داشته باشید ممکنه دچار عوارض روحی ای بشید که تا زنده هستید با شما می مونه و شما به هیچ کس و هیچ جا نمتونید شکایتی بکنید!
اگر این جرم رو مرتکب شدید یعنی توی ایران متولد شدید و از پشتیبانی حکومتی برخوردار نیستید، این جزئی از مکافات شماست! و بعد از این دوران محکومیت، مکافات های بعدی در راه هستن! تحقیر فقر و بیکاری ، مکافاتیه که بعد خدمت سربازی یقه ی خیلی ها رو می گیره.
یکی از بچه ها که که قصد رفتن به خدمت رو داشت چند وقت پیش بود که اومد گفت افتاده نیروی زمینی ارتش و باید بره صفریک (01) خودشو معرفی کنه از من خواست کمی راهنماییش کنم. گفتم اینجا هم کمی در باره این موضوع یادداشت کنم شاید به درد کسی خورد.
در مورد دوران آموزشی (البته برای مدارک تحصیلی لیسانس به بالا) توی پادگان 01 باید بگم:
همیشه و در هر شرایط سعی کنید روحیه خودتون رو حفظ کنید. مخصوصاً توی روزهای اول و به خصوص هفته اول آموزش! بعضی ها فکر می کنن که وقتی کسی از بد بودن و سخت بودن خدمت سربازی صحبت می کنه منظورش فعالیت بدنی هستش. ورزش و حرکات نظام جمع شاید سخت و آزاردهنده باشه ولی جلوی جنگ اعصابی که برای افراد درست می شه واقعاً چیزی نیست!
توی دوران آموزشی شما هیچی نیستید! کسی حقی برای شما قائل نیست. از روز اول آمده باشید که روح و روانتون مورد آزار و اذیت قرار بگیره! القاب دکتر و مهندس و فلان و بهمان تون رو بذارید بیرون در پادگان تا وقتی یک سرباز معتاد مردنی که سواد ابتدایی هم نداره ، سرتون داد زد و بهتون امر و نهی کرد بهتون زیاد فشار نیاد! مجبورید تحمل کنید.
به بعضی مسایل هم دقت کنید:
یکی اینکه از روز اول که وارد پادگان میشید و جیره و به قول معروف اولین لوازم استحقاقی رو دریافت می کنید، شما سرباز شدید و یک نظامی هستید و طبق مقررات نظامی باید رفتار کنید.
اگه رفتید خونه و دیدید که اصلاً با خدمت حال نکردید و … ، به سرتون نزنه که قید کارت پایان خدمت رو بزنید و دیگه به پادگان برنگردید! اگه این کار رو بکنید و بعد 15 روز به محل آموزش برنگردید، سرباز فراری حساب می شید و اونموقع دیگه خر بیار باقالی بار کن! از چاله به چاه که چه عرض کنم به دره می افتید! فرار از خدمت جرمیه که دادگاه نظامی بهش رسیدگی میکنه. دادگاهای نظامی هم که ملتفطید چیه! بیدادگاه اسم بهتریه!
تخم های مبارک رو آماده کنید! چون خیلی از اتفاقات و مسایل رو بهتره به این اندام شریف ارجاع بدید!
توی دوران آموزشی تنبیه اضافه خدمت معمولاً معنی نداره! اضافه خدمت دوران آموزش رو جدی نگیرید!
سعی کنید برای خودتون یک امریه دست و پا کنید. این فرصت تا وقتی درجه نگرفته اید در اختیار شماست. حداکثر سعی تون رو بکنید تا گرفتار محیطهای نظامی و مسخره بازی ها و اعصاب خرد کنی هاش نشید!
پارتی ای چیزی اگه دارید ازش استفاده کنید! شک نکنید! از هر راه ممکن باید خدمت رو بپـیـچونید! خدمت اجباری یک امر نادرست ناجوانمردانه ست! هر بلایی که می تونید سرش بیارید!

نوشته شده در یادداشت های قبلی